استان کهکیلویه و بویراحمد

 

مرکـــــز : یاسوج

موقعیت : جنوب غربی ایران
وسعــــت:  ‪ ۱۶‬هزار و ‪۲۴۹‬ کیلومتر مربع

kohkiluyeh_map

 


ادامه مطلب
+ نوشته شده در  سه شنبه دوم تیر 1388ساعت 20:23  توسط سید کمال رضوی   | 

                   

چشمه بلقیس - ( باغ اسکندر خان چرامی)


ادامه مطلب
+ نوشته شده در  سه شنبه دوم تیر 1388ساعت 20:18  توسط سید کمال رضوی   | 

امامزاده سيد محمود (ع) (سيد محميد) داراي اولاد و احفاد زيادي در بلاد وسيع كرانه‌هاي جنوبي خليج‌فارس و دامنة شمالي و شرق جبال زاگرس (كوه‌گيلويه و بوير‌احمد، بهبهان، بنادر بوشهر، قسمتي از اصفهان، فارس، خوزستان، چهارمحال و بختياري) و ساير نقاط ايران و خارج از كشور مي‌باشند كه به سادات «رضا توفيق» شهرت دارند، فرزندان بلافصل اين سيد والامقام عبارتند از:

1-  ابوالمكارم سيد مير خذر (خِضِر)[1]

2-  ابوالمكارم سيد مير علاء‌الدين

3-  ابوالمكارم سيد مير اسماعيل

4-  ابوالمكارم سيد مير احمد

5-  ابوالمكارم سيد مير عباس[2]

6-  ابوالمكارم سيد مير شهاب‌الدين علي[3]



[1] . برخي خدر را صلاح‌الدين گويند، كه ما در هيچ منابعي چنين نامي را نيافتيم.

[2] . در بلافصل بودن ايشان اختلاف نظر وجود دارد، برخي ايشان را برادر فتح‌الله (سادات با فتح الهي) و هر دو را فرزندان بلافصل مير علاء‌الدين مي‌دانند.

[3] . گويند، فرزند كوچك امامزاده محمود است، اما در هيچ منابعي چنين نامي را نيافتيم. در شجره‌نامه جديدي به قلم مرحوم شيخ كريم اسلامي از آن ياد شده كه منابع فعلي آن مبهم و مورد ترديد است.

+ نوشته شده در  سه شنبه دوم تیر 1388ساعت 20:14  توسط سید کمال رضوی   | 

امامزاده محمود (ع) يكي از مشهورترين بقاع متبركه كشورمان مي‌باشد كه از زمان‌هاي گذشته مورد توجه مردم با ايمان و مكاني براي تمسك و توسل اهل معرفت بوده است.

نقل كرده‌اند: چند سال قبل، زائرين آن بزرگوار راهي سخت و كوهستاني را با پاي پياده و يا استفاده از چارپايان طي مي‌نمودند، اما امروزه وجود جادة آسفالته، وسايل حمل و نقل عمومي و امكانات رفاهي موجب گرديده تا زوار بيشتري توفيق زيارت آن حضرت را پيدا كنند. به طوري كه در طول شبانه‌روز حدود صدها نفر به اين مكان مقدس زيارتگاهي وارد مي‌شوند و شب را در اين محل بيتوته مي‌كنند.

+ نوشته شده در  سه شنبه دوم تیر 1388ساعت 20:11  توسط سید کمال رضوی   | 

در مجموع آنچه قرائن و گفتار و شواهد تاريخي و بيشتر منابع و كتب انساب مي‌توان نتيجه متقن و معتبر گرفت، نسب‌نامه امامزاده علي سادات و امامزاده محمود مشهور به سيد محميد با هفت الي هشت واسطه به ترتيب ذيل به حضرت امام محمد تقي‌الجواد (ع) منتهي مي‌گردد:

     « ... امامزاده محمد محمود مشهود به سيد محميد بن ابوعبدالله احمد ابن ابوالحسن موسي نقيب ابن ابوعبدالله احمد النقيب ابن ابوعلي محمد الاعرج ابن ابو‌المكارم احمد بن ابي احمد موسي المبرقع بن الامام الجواد
محمد‌تقي (ع)...»

+ نوشته شده در  سه شنبه دوم تیر 1388ساعت 20:10  توسط سید کمال رضوی   | 

در رابطه با شجرة طيبه امامزاده محمود (ع) به استناد مدارك متقن و معتبر از احفاد موسي مبرقع ابن حضرت امام محمد تقي (ع) مي‌باشد. آنچه اسناد و گفتار تاريخي و كتب انساب نسب به نسب امامزاده مزبور بيان مي‌كنند به شرح زير است:

الف: در كتاب منتخب التواريخ خراساني چنين آمده است:

     «محمود بن احمد بن موسي المبرقع بن الامام جواد (ع) در كوه‌گيلويان مدفون است[1]»

 

ب: قسمت تراجم و انساب واحد مطالعات و تحقيقات اسلامي سازمان اوقاف شجره طيبه امامزاده محمود معروف به «سيد محميد» را چنين تقديم مي‌كند:

     «محمود ابن محمد (احمد) ابن ميريار ابن حسن بن علي بن ابو‌الفتوح بن عيسي ابن محمد بن جعفر بن علي بن محمد بن ابوعبدالله احمد به خراسان بن ابوالحسن موسي، الرئيس قم بن ابوعبدالله احمد به قم چهل اختران بن ابوعلي محمد به قم چهل اختران بن ابوعلي احمد، به قم بن موسي مبرقع بن امام محمد تقي‌الجواد (ع)»

 

در اين تبارنامه به استناد برخي اسناد موجود، به نظر مي‌رسد «محمد» ابن ابوعبدالله احمد، همان «محمود» باشد بدين صورت:

محمد (محمود) ابن ابوعبدالله احمد ابن ابوالحسن موسي بن ابوعبدالله احمد بن ابوعلي محمد بن ابوعلي احمد بن موسي مبرقع بن امام محمد تقي‌الجواد (ع)

 

پ: در همين رابطه شجره‌نامه‌اي مربوط به سادات خضري (خدر) كه يكي از فرزندان امامزاده محمود (محميد) مي‌باشد، با شجره‌نامه فوق كه توسط سيد ناجي رضوي مقيم كويت كه قبلاً با برادرانش در نجف‌اشرف اسكان دائم داشته‌اند و در آرشيو مؤسسه شجره طيبه طوبي موجود است، تشابه دارد[2]. در اين شجره‌نامه چنين آمده است:

     «جناب حاج سيد محمد بن حاج سيد محمود بن حاج سيد جعفر بن حاج سيد علي بن مير عيوضي بن مير حسين بن ميرمحمدتقي بن ميررمضان بن ميرجمال‌الدين بن ميرشاه مير بن مير خِضِر [خدر] بن امامزاده محمود [سيد محميد] بن محمد بن تاج‌الدين حسين بن مؤيد‌الدين عالي قطب‌العارفين عبدالله بن موسي بن شاه‌قطب‌الدين عبدالله بن محمد بن احمد بن محمد‌الاعرج بن احمد بن موسي‌المبرقع بن الامام محمد التقي (ع)[3]»

 

ت: مشابه همين شجره‌نامه، با مختصر تغييراتي توسط آقا مير احمد تقوي حدود سال 1371 (هجري قمري) در نجف‌اشرف نزد بعضي از سادات خدري دريافت گرديد. كه چنين آمده است:

 

     «حاج سيد هادي ابن حاج سيد علي ابن مير عيوضي ابن مير حسين ابن مير محمد‌تقي ابن مير‌رمضان ابن جمال‌الدين ابن مير شامير حسين ابن مير خدر ابن امامزاده محمود (سيد محميد) ابن سيد محمد [احمد] ابن سيد تاج‌الدين ابن مؤيد‌الدين قطب‌العارفين عبدالله ابن سيد موسي ابن شاه قطب‌الدين عبدالله ابن سيد محمد ابن سيد احمد ابن سيد محمد اعرج ابن سيد ابن موسي مبرقع ابن امام محمد‌تقي (ع)[4]»

 

ث: اين شجره‌نامه هم در دفتر يادداشت‌هاي خطي آقا مير علي صفدر رضا توفيقي رحمة‌الله عليه نوشته شده است:

     «امامزاده محمود (ع) معروف به سيد محميد ابن امامزاده احمد (كه در اردكان فارس مدفون است) ابن امامزاده محمد ابن قطب‌الدين عبدالله ابن امامزاده موسي‌المبرقع ابن امام محمد‌تقي (ع)[5]»

 

برخي از اسامي مشابه اين شجره‌نامه بر روي سنگ قبر امامزاده احمد پدر امامزاده محمود (سيد محميد) در اردكان فارس نقل شده و چنين آمده است:

     « ... شاهزاده احمد بن شاهزاده قطب‌الدين عبدالله بن شاهزاده محمد، ابن موسي‌المبرقع ابن امام محمد‌تقي (ع)...[6]»

ج: مشابه اين نسب‌نامه، شجره‌نامه‌اي توسط آقا سيد محمود رايگاني رحمه‌الله عليه در سال 1355 (هـ .ش) به شرح ذيل در اختيار سيد رضا توفيقي ابن مير علي محمد مقيم بهبهان، قرار گرفت:

     «امامزاده محمود (سيد محميد) ابن محمد (احمد) ابن تاج‌الدين ابن حسن ابن مؤيد‌الدين عالي قطب‌العارفين عبدالله ابن موسي ابن شاه قطب‌الدين عبدالله ابن محمد ابن احمد ابن محمد اعرج ابن احمد ابن موسي مبرقع ابن امام‌جواد (ع)»

 

ح: شجره‌نامه ديگري بدون تاريخ تحرير[7] امامزاده علي (آل‌علي) سادات و امامزاده محمود (سيد محميد) را فرزندان امامزاده احمد مدفون در اردكان فارس دانسته و آنها را با هشت واسطه و فاصله به حضرت امام الهمام امام محمد ‌الجواد ‌التقي (ع) به شرح زير منتهي و منتسب مي‌داند:

     «امامزاده علي سادات و امامزاده محمود رضا توفيق (سيد محميد): «ابن امامزاده ابواحمد عمران ملقب به قطب‌الدين عبدالله ابن امامزاده ابومحمد فخر‌الدين ملقب به ابوجعفر كه در جوار همديگر در منطقه سپيدان فارس (اردكان) مدفون هستند، ابن ابو عبدالله احمد مدفون در دامنه كوه دو برادران شاهي چنار تفرش آشتيان ابن امامزاده ابوالحسن موسي مدفون به ارص نوقان (خراسان) ابن امامزاده ابوعبدالله احمد نقيب مدفون در ارض بابلان قم ابن امامزاده ابوعلي محمد اعرج مدفون در بابلان قم ابن امامزاده ابوالمكارم احمد مدفون به ارض بابلان قم ابن امامزاده ابواحمد موسي مبرقع مدفون در بقعه چهل تن اختران قم ابن امام الهمام حضرت امام محمد الجواد‌التقي (ع)

 

خ: درباره نسب امامزاده، گذشته از آنچه در بالا ذكر شده، ورودي بناي قديم امامزاده محمود، دري دو لنگه از چوب است. كه به نقل از راوي[8] سالها پيش در زمان بازپيرايي و مرمت عمارت قديم، توسط متولي وقت،[9] از محل خود برداشته شده است. بر كتيبة بالاي دو لنگه كوچك اين در با خط برجسته علاوه بر ذكر آيه‌اي از سورة مباركه جمعه، چنين نوشته شده:

     «صاحب خير هذا الباب مزار متبركه السيد المعصوم محمود صلواه‌الله عليهم اجمعين ابن احمد ابن موسي ابن احمد ابن [ابوعلي محمد] الاعرج ابن احمد ابن احمد موسي المبرقع ابن الامام الجواد محمد التقي (ع)، وقف، هذه الباب غيب‌الله بن كربلايي شرف اصفهاني كلب آستان امامزاده واجب التعظيم في تاريخ غره ذي‌قعده سنه تسع و تسعين و تسعمائه (1002ق)»

 

د: نسب‌نامة ديگري مشابه متن كتيبه فوق مربوط به ابوالمكارم امامزاده علي
 سادات‌ (ع) موجود است كه چنين ذكر كرده است:

     « ... امامزاده سيد تاج‌الدين علي (ع) ابن امامزاده سيد فخر‌الدين احمد [اردكان فارس] ابن امامزاده [موسي] ابن امامزاده [احمد] ابن امامزاده سيد محمد مشهور به اعرج ابن امامزاده سيد فخر‌الدين احمد ملقب به قطب‌الدين عبدالله ابن امامزاده موسي المبرقع ابن امام حضرت محمد تقي الجواد عليه [وعلي] آبائه التحنيه والسلام...[10]»

 

اين نسب شريف بنا به ترتيبي كه در بند (د) آمده است تا حدودي، سنخيت داشته با اين تفاوت كه در رديف سوم (موسي) و چهارم (احمد) حذف شده است، اما بر روي سنگ جديد امامزاده محمود آنچه در بند (د) آمده بدين مضمون ذكر شده است:

     « ... امامزاده محمد محمود مشهور به سيد محميد بن ابي عبدالله احمد ابن ابي‌الحسن موسي بن ابي عبدالله احمد النقيب بن ابي علي محمد‌الاعرج بن ابي‌المكارم احمد بن ابي احمد موسي‌المبرقع بن الامام الجواد محمد‌تقي عليه و علي آباء صلوه‌الله...[11]»

 



[1] . منتخب التواريخ، ص 730 چاپ پنجم، اسلاميه.

[2] . سيد محمد رضوي از سادات خدري (خِضِري) مقيم اهواز كه يكي از برادرانش به نام سيد ناجي رضوي در كشور كويت سكونت دارد و ديگري در شهر قم كه چند ساعتي نگارنده در معيت آقا مير احمد تقوي المقدم در خدمت ايشان بوديم.

[3] . سنه 1374 (هـ .ق) با استنساخ از شجره‌نامه سال 1350 (هـ .ق) توسط كاتب علي بن الحسين صالح‌الاديب الموسوي، از كتاب شجره آل رسول (نجف‌اشرف)

[4] . توسط حاج آقا مير احمد تقوي‌المقدم دريافت گرديد. 27/3/1380 هجري قمري.

[5] . دفتر خطي آقا مير علي صفدر ابن مير محمد جعفر والده عامل و عالم آقا مير احمد تقوي‌المقدم. اين دفتر بسيار قديمي با جلد چرمي رنگ قهوه‌اي تيره كه داراي اطلاعات متنوعي بويژه مرگ و مير علما و فضلا بلاد كوه گيلويه و بهبهان و تابعه است.

[6] . سنگ مزبور توسط نگارنده در سفري كه در معيت حاج آقا مير احمد تقوي المقدم در شهر اردكان داشتيم از نزديك ملاحظه و رؤيت شد.

[7] . اين شجره‌نامه توسط آقا سيد ابوالفاضل رضوي اردكاني عالمِ فاضل، مقيم شهر شيراز كه خود از احفاد امامزاده علي سادات (ع) مي‌باشد، در سال 1382 (هـ .ش) دريافت گرديد. ظاهراً اين شجره‌نامه براساس دست‌خط شيخ كريم اسلامي به نقل از بحر‌الانساب ناياب امير تيمور گورگاني استنساخ شده است. كه به علت مجهول بودن منابع مورد ترديد است.

[8] . مير خنيو ابن مير علي پناه ابن مير عليرحم از سادات رضا توفيق تيره علايي.

[9] . كربلايي مير محمد از سادات رضا توفيق تبار علايي.

[10] . اين نسب‌نامه از بيت عارف عالم سيد نظام‌الدين ابن سيد مصطفي ابن سيد محمد سعيد ساداتي به سال 1406 قمري دريافت گرديد كه به قول نوه‌اش، آن را حاجي آقا ساداتي (سيد احمد تقوي ساداتي رحمه‌الله عليه) تفهيم و تأييد كرده است.

[11] . اين سنگ قبر از جنس مرمر سفيد رگ‌دار با خط برجسته ثلث در سال 1418 (هـ .ق) توسط آقا مير احمد تقوي‌المقدم در شهر اصفهان سفارش و تهيه شده است.

+ نوشته شده در  سه شنبه دوم تیر 1388ساعت 20:8  توسط سید کمال رضوی   | 

بوسيله بُلْدُزِر از بالاي تپه خاكبرداري و به پشت سد ريخته شد كه بدين‌وسيله سطحي نسبتاً وسيع به وجود آمد، در حالي كه سمت جنوب آن خيلي پايين‌تر از سطح شمال بود، لذا با اين وصف طرح نقشه ساختمان امامزاده عملي شد، آنگاه شخصي به نام مهندس فصحتي شيرازي از محوطه و محل كار ديدن نمود و دستور دادند كه چون طرف جنوب قبر امامزاده چند متري پايين تر از سطح قبر است، بايد پنج متر از سمت شمال از قبر فاصله گرفته شود، سپس خاكبرداري نمايند، با مساوي طرف سمت جنوب شود. با اين عملِ خاكبرداري، قهراً قبر امامزاده بر بالاي تپة كوچكي قرار مي‌گيرد، در اين صورت نقشه ساختماني را در چهار طرف قبر امامزاده بنا نمايند كه سقف آن مساوي قبر امامزاده شود به نحوي كه پشت بام اين ساختمان با قبر امامزاده هم سطح شود، آن وقت نقشه ساختمان امامزاده از گنبد و رواق و ايوان بر اين سطح مصنوعي پياده گردد. كه اين چنين هم قبر امامزاده در طبقه بالا، آن هم بر روي زمين طبيعي قرار گرفته، كه در فاصله دور هر بيننده‌اي را به عَجَب وا مي‌دارد كه تاكنون در دنيا اتفاق نه افتاده است. كه قبر در طبقه فوقاني آن هم روي زمين باشد.

به هر تقدير نقشه جديد امامزاده پس از تسطيح كامل در وسعتي به ابعاد 20 20 متر در طرح دو طبقه توسط مهندس فصحتي طراحي و پياده و با زحمات فراوان احداث گرديد.

درب ورودي هر دو طبقه بالا و پايين در جانب جنوب غربي ساختمان باز مي‌شود، دو راه پله براي رسيدن به طبقه دوم به صورت موازي در حد فاصل دو متري يكديگر ايجاد شده كه در دو جانب آنها دو ايوان خوش تركيب چهار ستوني با ارتفاع بلند كه در زير آنها در مسير طول و عرض حجره‌هاي متعددي در ابعاد متفاوت به عنوان زائرسرا جهت اسكان موقت زائرين كه يكي از اين حجره‌ها مدفن حيدر نامي معروف به «حيدر سياه» كه در اواخر دورة افشاريه خادم امامزاده و در مجاور آن قبور كربلايي مير محمد و پسران، متوليان بعدي امامزاده (در اواسط دورة قاجاري تا اوايل انقلاب اسلامي
(1361هـ .ش) مي‌باشند قرار دارد.

در پشت ايوان‌ها، يعني طبقه فوقاني با وسعتي به ابعاد 22 22 متر كه علاوه بر حرم و رواق، دو اطاق در دو سمت جنوبي و شمالي قرار گرفته كه يكي از آنها مخصوص اياب و ذهاب جناب مستطاب آقا مير احمد تقوي حفظه‌الله متولي و كليد‌دار حرم و ضريح مطهر و ناظر در امور ساختماني اين زيارتگاه مي‌باشد.

ساختمان طبقه بالا در جانب طول و عرض آن هر كدام 10 پنجرة آلومينيومي از فاصله 30/1 سانتي‌متري كف تا سقف ساختمان تعبيه شده و در بين هر پنجره از آجرهاي سه سانتي با بند‌كشي شيشه‌اي استفاده گرديده است.

همچنين قسمتي از ديواره‌هاي داخلي به همان فاصله فوق تا سقف از سنگ مرمر رنگي آذين‌بندي شده است. سقف شبستانها با گچ‌بري‌هاي جديد نازك‌كاري شده كه در فاصله نزديك به هم چندين لامپ مهتابي و پنكه سقفي و در چهار گوشه سقف، چهار لوستر خوشه‌اي لامپ ريزه آويزان شده است.

در وسط اين شبستان طويل و عظيم گنبد‌خانه‌اي به ابعاد 10 10 متر كه در مركز آن مرقد مطهر امامزاده محمود معروف به سيد محميد (ع) قرار گرفته كه بر بالاي آن ضريحي از جنس برنز با روكش آب طلا به شكل مشبك چهار‌خانه‌اي قفل توپي محافظت مي‌كند.

در چهار طرف اين گنبد‌خانه چهار درب بزرگ چوبي دو لنگه بالا هلالي در ابعاد 3 3متر و با قطر 20 سانتي‌متر قرار گرفته كه عظمت حرم را دو چندان زيبا جلوه داده است.

بر بالاي ضريح مطهر گنبد خوش تركيبي به سبك معماري دوره صفويه به ارتفاع 12متر استوار گرديده كه اسكلت‌بندي آن با تيرآهن نيم‌پهن انجام گرفته است. در داخل گنبدخانه به طور كامل با آينه‌كاري لوزي شكل تزيين شده كه درخشش زيبايي را به ضريح و حرم بخشيده است.

در انتهاي فوقاني گنبد در داخل، لوستري بزرگ از لامپ‌هاي متنوع كوچك به زنجيري آويزان است كه بر تارك ضريح مي‌درخشد. در ابتداي گردونه گنبد تعداد 8 نورگير 1 1متر جاسازي شده كه روشنايي زيادي را به فضاي گنبد داده است.

بر سطح ديواره‌هاي داخلي شبستان در ضلع شمال دو كتيبه با كاشي فيروزه‌اي، و در دو سمت درب ورودي و بر بالاي آنها تعداد 9 پنجره در ابعاد 120 250 سانتي‌متري تعبيه شده است. همچنين در سمت جنوب همين شبستان، تعداد دو عدد كتيبه سنگي يكي در سمت چپ مربوط به «شجره‌نامه امامزاده» ديگري در سمت راست «تقدير و تشكر» از نيروهاي مردمي و اداراتي كه در جهات مختلف همكاري در اين بناي نوساز را داشته‌اند، نصب شده است.

در حد فاصل اين دو كتيبه درِ ورودي به بيرون و رواقها و صحن و حرم مي‌باشد كه از عظمت خاصي برخوردار است.

كف كامل طبقه بالا با سنگ مرمر فرش شده كه بر روي آن تعداد 24 تكه فرش 12متري نفيس يك رنگ پوشش داده شده است.

بر روي سطوح بيرون چهارگوش حرم، در ارتفاع 2 متري چهار كتيبه با كاشي هفت‌رنگ در ابعاد 2 75/1متر نصب شده كه اسامي هفتاد و دو تن از شهداي كربلاي معلي نوشته شده است.

تمام سطوح ديوار داخلي حرم و رواقها تا ارتفاع 80/1 سانتي‌متري با سنگ مرمر كار شده است، و در دو طرف هر درِ ورودي حرم از بيرون دو گلدستة كوتاه با ارتفاع 20/1سانتي‌متر با سنگ مرمر سبز با طرح گلداني كار شده است، كه زيبايي خاصي را به ورودي‌‌ها داده است. در همين فضا تعداد 4 عدد حايل بين زن و مرد در رواق و 2 حايل در حرم با چوب گردوي رنگ قهوه‌اي كاشان تهيه شده كه در حال تهيه و نصب است.

روبروي همين حايل راه‌پله ورودي متصل به دو ستون ايوان با عرض 6 و ارتفاع 8متر با 23 پايه از كف طبقه اول تا ابتداي ورودي رواق با شيبي هموار ايجاد شده كه عبور و مرور زوار را راحت‌تر كرده است. در وسط دو راه‌پله فضاي خالي جهت روشنايي و در دو طرف آنها در قسمت زيرين ساختمان، تعداد چهار اطاق 4 3 و 4 6 متر و يك حال 4 7 متر مضاف بر 21 اطاق 4 3 متر ديگر جهت اسكان زايرين وجود دارد كه فعلاً خادم از آنها استفاده مي‌كند.

در فاصله دو متري دو ستون جلو ايوان ورودي و راه‌پله‌ها، دو گلدسته به قطر 6 و ارتفاع 25 متر با اسكلت فلزي و بتون سخت بر پا شده كه گنبد با قامت آن در وسط اين دو گلدسته مي‌درخشد. نماي بيرون گنبد و گلدسته‌ها كه از كاشي معرق چند رنگ پوشش داده شده همراه با انبوه درختان جنگلي بلوط در سراب و نشيب كوهستان عظيم آن، فضاي زيبايي را به طبيعت آن سامان بخشيده است.

در ضلع شمال‌غربي اين زيارتگاه، متصل به كوه تعداد 22 اطاق در دو طبقه جهت اسكان زائرين احداث شده كه بوسيله پل ارتباطي با طبقه دوم ساختمان اصلي ارتباط دارد.

در سمت شمال اين ساختمان، دكل مخابرات و انبار تأسيسات و منبع عظيم آبي و يك واحد ساختمان پنج اطاقه مربوط به انتظامات امامزاده قرار دارد كه برخي هنوز در حال احداث است. در ادامه همين ساختمان، متصل به كوه يك باب ساختمان چند اطاقه در ابعاد 17-11 متر با مصالح آجر و سيمان در حال احداث است كه به نقلي در آينده مورد استفاده روحاني و مبلغ امامزاده قرار مي‌گيرد.

در ضلع شمال‌غربي مجاور ساختمان دو طبقه زائرسرا «چشمه معروف امامزاده
سيد محميد» در شيبي ناهموار از درون كان گچ روان است كه جديداً آب آن با لوله‌كشي منظم در آب‌انبارهاي مخصوص ذخيره مي‌شود.

نقل كرده‌اند: اين آب به دليل اينكه از داخل گچ در مي‌آيد، بايد تلخ باشد، اما بنا به كرامت امامزاده، شيرين و گوارا است.

+ نوشته شده در  سه شنبه دوم تیر 1388ساعت 20:4  توسط سید کمال رضوی   | 

نماي خارجي بنا به كمك قاب‌هاي مربعي با چند رشته طاقنماي جناغي در داخل آنها بر روي زواياي هشتگانه، اثر چشمگيري داشته و گوشوار هر زاويه در چهار سوي آن با چهار طاقنما در پايين و بالا، از تناسب و زيبايي خاصي برخوردار است. در نماي داخلي در چهار گوشة گنبدخانه كه مرقد مطهر در آن واقع شده، مقرنس كاري جالبي ايجاد شده كه در مرمت‌هاي بعدي آسيب ديده است.

عمارت چهار‌گوش گنبد‌خانه همراه با دو اطاق قرينه در قسمت زيرزميني آن كه در واقع كهن‌ترين واحد اين مجموعه را تشكيل مي‌دهد، با توجه به سبك و نحوه
اجرا و پوشش معماري و قديمي‌ترين ضريح آن كه منتسب به يكي از واليان اواخر عصر اتابكان فارس (682هـ .ق) مي‌باشد. از جمله آثار اواخر دوران سلجوقي (429-590 هـ .ق) به شمار مي‌رود. اما پيش ايوان طاق هلالي و دو اطاقك مجاور راه‌پله كه به عنوان زائر‌سرا مورد استفاده قرار مي‌گرفت، از الحاقات اواخر دوره قاجار و اوايل پهلوي اول محسوب مي‌گردد، كه به نقل از محليان توسط كربلايي مير محمد[1] به معماري محمد حسين بهبهاني باز‌پيرايي گرديده است. كه علي‌الظاهر محصول اين باز‌پيرايي و الحاقات اضافه به گونه‌اي بوده كه وقتي وارد محوطه ساختماني مي‌شدي، از طرف سمت راست اطاقي بوده كه درب آن داخل محوطه حياط باز شده و پشت بام آن طوري بوده كه با يك قدم بلند نمودن وارد پشت مي‌شدي و از طرف سمت چپ محوطه، اطاق ديگري بوده كه پشت‌بام آن مساوي با كف حياط كه به واسطه دوازده پله به پايين داخل آن اطاق مي‌شدند، كه اين هم به دليل سستي عناصر آن پوكيده و فرو ريخته و بخش عمده‌اي هم شكاف عميق برداشته و به مرور، محل ورودي محوطه را مسدود كرده است. تا اينكه در اوايل سال 1361 (هـ .ش) جناب آقا مير احمد تقوي‌المقدم ابن آقا مير علي صفدر رضا توفيقي رحمه‌الله عليه تصميم بر تجديد بناي امامزاده گرفته است. ابتدا با نصب صندوقچة آهني به ضريح مطهر جهت جمع‌آوري نذورات مردمي، كه بر روي آن چنين نوشته شده بود:

«زوار امامزاده، نذورات خود را در اين صندوق بريزند و انتظار پذيرايي از خادم يا متولي نداشته باشند[2]»



[1] . متولي اسبق امامزاده، از سادات رضا توفيق تيره علايي كه يكي از پر جمعيت‌ترين تيره سادات رضا توفيق امامزاده محمود (ع) مي‌باشند

[2] . به اين دليل كه زوار قبلاً محل استراحت و خوراك آنها توسط خادم يا متولي تأمين مي‌شد و پس از ترك مكان هزينه‌اي به متولي داده مي‌شد. اما بعد از نصب اين صندوق، زوار خود هزينه خوراكي خويش را تأمين مي‌كرد، سپس نذورات خود را در صندوق جديد مي‌انداخت.

 

+ نوشته شده در  سه شنبه دوم تیر 1388ساعت 20:0  توسط سید کمال رضوی   | 

آستان مقدس آن در شيبي ناهموار در دامنه كوه بي‌سيتون (بي‌سيدون)
(bi seytun- biseydun) چهار روستا (چاروسا) از دهستان طيبي سر حدي غربي، بخش چاروسا شهرستان كوه گيلويه، با ارتفاع 1190 متر با سطح دريا، با فاصله 7 كيلومتر با شهر قلعه‌رئيسي و 75 كيلومتري دهدشت مركز كوه گيلويه واقع شده است.

روستاي بي‌سيتون از شمال به كوه «اوله» (aowla) (آبّله)، از جنوب و مغرب به سلسله جبال روستاي بي‌سيتون، از مشرق به «چال كره‌تل» (cale karatol) و دره فصلي تنگ بي‌سيتون محدود و محصور مي‌باشد.

عمارت عظيم و قديم اين زيارتگاه با وسعتي معادل 170 و محوطه‌اي بيش از 105متر، از دو قسمت هشتي با پلاني مستطيل شكل، شامل: صحن، ايوان، حرم با گنبد عرقچينيِ خوش تركيبِ مخروطي با گچ قديم و بر نوك آن پنجة پنچ تن آل‌عبا نصب شده است.

+ نوشته شده در  سه شنبه دوم تیر 1388ساعت 19:56  توسط سید کمال رضوی   |